Begin bij waar het misgaat: de val
Als ik bij iemand thuis kom, kijk ik bijna automatisch naar de plekken waar het mis kan gaan. En dat zijn er een paar die telkens terugkomen: de badkamer, de trap, en 's nachts de route naar het toilet. Daar gebeuren de meeste valpartijen, en een val is vaak het kantelpunt: van zelfstandig wonen naar het ziekenhuis, en soms naar het verpleeghuis.
Het mooie is: juist die plekken zijn vaak met kleine ingrepen veel veiliger te maken. Je hoeft niet meteen te verbouwen.
De kleine ingrepen met het grootste effect
- Beugels bij het toilet en in de douche, zodat je naaste zich veilig kan optrekken en afzetten.
- Antislip in de douche en op gladde vloeren, en losse kleedjes en matjes weghalen (daar struikelt men het vaakst over).
- Goede verlichting, met een nachtlampje of bewegingssensor op de route van het bed naar het toilet.
- Drempels weg of afdekken, en losliggende snoeren opruimen.
- Een verhoogd toilet of een douchekruk, zodat opstaan en zitten minder zwaar wordt.
Dit zijn stuk voor stuk dingen die je vaak binnen een dag zelf of met hulp van een klusbedrijf regelt. Geen indicatie, geen wachtlijst.
Personenalarmering: rust voor het hele gezin
Voor iemand die alleen woont en valgevaarlijk is, raad ik vaak personenalarmering aan: een knop als hanger of armband waarmee je naaste met één druk hulp kan inroepen. Het haalt het valrisico niet weg, maar het zorgt ervoor dat een val niet urenlang onopgemerkt blijft. Ik zie hoeveel rust dat geeft, niet alleen voor de oudere, maar zeker ook voor de kinderen die anders bij elk niet-opgenomen telefoontje schrikken.
De grotere aanpassingen, en wat de gemeente doet
Soms is meer nodig: een traplift, een aangepaste badkamer, een drempelloze doucheruimte. Voor dit soort woningaanpassingen kun je bij de gemeente aankloppen via de Wmo. De gemeente kan meebetalen, maar houd er rekening mee dat daar een aanvraag en een onderzoek aan voorafgaan, en dat kan weken tot maanden duren. Loopt dat te lang, dan kun je een deel ook particulier regelen of huren.
Wat de gemeente precies vergoedt en wat je doet als ze nee zeggen, lees je in dit artikel over een afwijzing door de gemeente.
Aanpassen is mooi, maar het vervangt geen zorg
Tot slot wil ik eerlijk zijn, want dit zie ik vaak misgaan. Een veilig huis is geweldig, maar het houdt niemand gezelschap, en het helpt niet met wassen, aankleden of medicatie. Aanpassingen rekken de tijd dat thuis wonen veilig kan, maar op een gegeven moment is er meer nodig: een oogje in het zeil, hulp bij de dagelijkse dingen, of zorg.
Merk je dat het thuis ook met aanpassingen wringt? Doe de gratis zelfcheck. In ongeveer een minuut zie je welke hulp past, en ik bel je terug om mee te denken.
Veelgestelde vragen
Welke aanpassing helpt het meest om vallen te voorkomen?
Vallen gebeurt het vaakst in de badkamer, op de trap en 's nachts op weg naar het toilet. Beugels bij toilet en douche, antislip, goede verlichting met een nachtlampje en losse kleedjes weghalen, leveren samen de grootste winst op. Het zijn kleine ingrepen met een groot effect.
Vergoedt de gemeente woningaanpassingen?
Soms. Via de Wmo kan de gemeente meebetalen aan aanpassingen zoals een traplift of een aangepaste badkamer, maar er gaat een aanvraag en een onderzoek aan vooraf, en dat kan weken tot maanden duren. Kleinere hulpmiddelen koop of huur je vaak sneller zelf.
Wat is personenalarmering en heeft mijn naaste dat nodig?
Personenalarmering is een knop (als hanger of armband) waarmee je naaste met één druk hulp kan inroepen, bijvoorbeeld na een val. Voor iemand die alleen woont en valgevaarlijk is, geeft het vaak veel rust, voor de oudere én voor de familie.
Aanpassen of toch hulp inschakelen?
Vaak is het allebei. Aanpassingen maken het huis veiliger, maar ze vervangen geen toezicht of zorg. Als je merkt dat het thuis ook met aanpassingen niet meer veilig gaat, is het tijd om naar hulp te kijken. Doe gerust de gratis zelfcheck, dan denk ik met je mee.
